Heel naïef dacht ik dat ik het leren na mijn eindexamens definitief gehad zou hebben. Vanaf nu alleen nog maar leuke dingen, dacht ik om de één of andere reden bij mezelf. Maar dat had ik natuurlijk mis. Want het is nog geen half jaar later en hier zit ik alweer met mijn neus in de boeken. Hoe meer ik lees, hoe minder ik begrijp. Ik zet muziek op omdat ik mezelf wijsmak dat het helpt als ik doe alsof ik het heel gezellig heb zo, maar dat leidt natuurlijk alleen nog maar af. Ik neem nog een koekje en besluit dat ik nodig thee moet zetten. Ik ben trouwens ook helemaal verslaafd aan spele.nl, of hoe die site met al die spelletjes ook heet. Heerlijk als studieontwijkend gedrag. Maar als ik kijk wat ik vandaag allemaal gedaan heb, is de droevige conclusie: nada. Het lijkt wel alsof ik het leren verleerd ben.
Er wordt op mijn deur geklopt. Tot mijn verrassing is het BJ. Hij loopt ook nog mijn kamer binnen en leunt nonchalant tegen de kast (o, de boenwas!). "Zo, hoe was je weekend?" vraagt hij. Dat is de eerste vraag die hij me stelt sinds twee weken, geloof ik. Ik haal mijn schouders op. "Klote," beken ik miserabel. "Ik heb alleen maar zitten leren." Hij ploft neer op het bed. "Same here. Ik word er doodmoe van. Ik moet echt even ontspannen." "Ik heb al veel teveel ontspannen," zeg ik. "Het lijkt wel alsof ik alleen maar kán ontspannen. Ik zit me zo hard te ontspannen dat ik er moe van word." Hij lacht. "Dan moet je je even écht ontspannen. Gewoon even helemaal niet meer aan school denken." Hij klopt uitnodigend op het bed. Híj klopt uitnodigend op míjn bed! (Nou ja, Sophie’s bed) Hoe kan ik daar nee tegen zeggen? Ik laat mijn dikke psychologieboek voor wat het is en plof neer naast BJ. Net als ik me begin af te vragen of hij hier misschien toch meer mee bedoelt, trekt hij me dichterbij en zoent me. Net zo lekker als de vorige keer, nee, misschien nog wel lekkerder. Zekerder. Eerst verwacht ik nog dat hij zich ieder moment kan losscheuren om weer te gaan stamelen dat dit eigenlijk niet kan, maar hoe langer het duurt, hoe minder zeker ik daarvan ben. Het lijkt wel alsof hij dit echt wil. Het lijkt zelfs wel alsof hij méér dan dit wil. Ja, ik denk dat ik wel zeker weet dat hij meer wil. En ik weet ook zeker dat ik zelf ook wel meer wil. Ik ben bang dat ik dat eigenlijk al weet sinds Het Incident In De Douche.
Ik ben bang dat er vandaag niet veel meer gaat komen van studeren.