Het spijt me om jullie dit te moeten mededelen, maar… Olivia bestaat niet echt. Tenminste, niet in die zin dat ze een levend persoon is die je op straat zou kunnen tegenkomen. Olivia is één van mijn vele alter ego’s, tot leven gewekt om mee te kunnen doen aan de Neplog wedstrijd. Het brein achter Olivia heet Eline, is 22 jaar en studeert eveneens in Utrecht, alleen geen Psychologie, maar Taal- en Cultuurstudies. En wil heel graag schrijfster worden als ze later groot is. Olivia’s kamerjacht was daarvoor een mooie oefening. Ik heb zelf wél een weblog met daarop mijn andere verhalen. Als je Olivia leuk vond om te lezen, vind je het misschien ook leuk om daar eens te kijken.
Ga naar Schrijfbeest

Dan nog iets. Als ik in de gedaante van Olivia een reactie op je weblog heb achtergelaten, heb ik dat wel gedaan omdat ik je weblog écht leuk vond, niet puur om bezoekers te trekken. Qua weblogs heeft mijn alter ego blijkbaar dezelfde smaak als ik…

Wil de echte Olivia opstaan… is a post from Olivia op kamerjacht!.

Midden in de zin viel ik stil. Met stomheid geslagen, zoals dat zo mooi heet. Ik had ook echt het gevoel alsof ik een enorme klap in mijn gezicht gekregen had. BJ lag op zijn bed. Naakt. In een uiterst vreemde positie. Niet alleen.

BJ lag naakt op bed, in een uiterst vreemde positie, samen met…

Nee, niet samen met Sophie. Dat zou nog een beetje in de lijn der verwachting liggen.

BJ lag naakt op bed, in een uiterst vreemde positie, het is zo moeilijk om dit op te schrijven, samen met Bas.

Lezertjes, zoals jullie nu waarschijnlijk naar je computerscherm zitten te kijken, zo stond ik in de deuropening te kijken naar mijn twee mannelijke huisgenoten. Gelukkig schrokken zij nog net een beetje meer van mij dan ik van hen. “Godverdomme, Olivia!” viel Bas uit. “Olivia, jezus, eh… ik… het is een beetje… eh…” begon BJ meteen ontredderd te stamelen. Het duurde even voor ik zelf weer woorden had gevonden. “Wat ben jij een smerige klootzak,” was het eerste dat eruit kwam toen dat gelukt was. “Wat ben jij een smerige, gore…” “Nou ja, zeg!” riep Bas, die er natuurlijk helemaal niks van begreep, meteen beledigd. “Jij komt hier ook zomaar binnenvallen, hoor. Als jij ons zo ‘smerig’ vindt, mag je…” “Als jij zou weten wat BJ uitspookt als jij niet thuis bent, zou je wel anders piepen,” viel ik hem in de rede. “Laten we het erop houden dat hij af en toe een beetje last heeft van seksuele verwarring.” Toen heb ik de deur weer dichtgeslagen en me opgesloten in mijn eigen kamer. Nee, niet mijn eigen kamer, dat was het erge. Het voelde opeens weer heel erg als Sophie’s kamer. Zij had hier natuurlijk wel van geweten. En ik was het nieuwe meisje, die domme eerstejaars, die helemaal niks door had gehad. Met alle gevolgen van dien.

Zonder echt na te denken over wat ik deed, haalde ik de verhuisdozen weer tevoorschijn, die al die weken netjes opgevouwen onder in de kast hadden gelegen, en begon mijn spullen erin te stoppen. Nadenken was ook eigenlijk helemaal niet nodig. Ik wist gewoon dat ik geen dag langer kon blijven. Ik wilde dezelfde avond nog in mijn eigen bed liggen. Hoe saai en vervelend Meppel ook kan zijn, het is wel mijn thuis. En natuurlijk wilde mijn moeder me wel komen ophalen. Ik hoefde niet eens te vertellen wat er aan de hand was. Ze kwam gewoon. Zo zijn moeders.

Terwijl ik aan het inpakken was, vielen langzaam alle stukjes op hun plaats. BJ’s verwarde en verwarrende gedrag. De opmerking “het is gewoon kut, zeker tegenover Bas”. De twee flessen wijn die hij kocht toen we samen boodschappen deden. De opmerking “ik vind jou heel leuk, maar ik weet niet of ik mij wel leuk genoeg vind”. En ook dat ik zelf gedacht had dat hij homo was toen ik hier kwam hospiteren. Ik had alleen nooit gedacht dat hij het met Bas zou doen. En na het Incident In De Douche kon ik helemaal niet meer helder denken. Een opmerking van een vriendinnetje van vroeger schoot opeens door mijn hoofd: “Waarom zijn de lekkerste gasten altijd homo?” Ja, leg dat maar eens uit.

BJ kwam nog aan mijn deur kloppen. “Olivia, vind je niet dat we er even over moeten praten?” “Nee,” antwoordde ik bot. “Ik heb jou op het moment helemaal niets te zeggen, Bart-Jan.”

Misschien ga ik er één dezer weken nog weleens langs. Het zal trouwens ook wel moeten, want ik moet de sleutel nog teruggeven aan Sophie. En voor ik dat doe, moet ik de boel nog een keer goed opruimen en schoonmaken. Maar op dit moment wil ik BJ echt even niet zien. En Bas ook niet. En Meppel is eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Niet als je weet dat je over drie weken toch alweer gaat verhuizen. Ik heb de Ikea-catalogus al flink uitgeplozen. Olivia’s kamerjacht is definitief voorbij!

Shock & Horror is a post from Olivia op kamerjacht!.

Nu echt!!! is a post from Olivia op kamerjacht!.

- Waarom negeert BJ me een hele week, loopt hij daarna plompverloren mijn kamer in om stoute dingen met me te doen en negeert hij me vervolgens weer?
- Waarom helpt mijn studie psychologie me niet om daar achter te komen? (Nou ja, ik ben natuurlijk ook pas twee maanden bezig, maar dat terzijde)
- Wat bedoelde hij met "Ik vind jou heel leuk maar ik weet niet of ik mij wel leuk genoeg vind"?
- Waarom leek hij veel liever toen ik hier in huis kwam wonen?
- Wat is nou eigenlijk de échte BJ?
- Waarom is Bas zo weinig thuis om de spanning te breken?
- Wat moet ik doen als ik over drie weken nog steeds geen kamer heb gevonden?
- Zou Sophie het erg vinden dat er een héél klein krasje op haar kast lijkt te zitten?
- Zat dat krasje er niet gewoon de hele tijd al, maar is het me gewoon niet opgevallen?
- Waarom besteden alle leden van mijn introgroepje al hun tijd alleen maar aan hun stomme verenigingen en spreek ik ze nooit meer?
- Zou ik hier in Utrecht ooit nog vrienden gaan maken?
- Kan ik niet beter teruggaan naar Meppel en bij Albert Heijn gaan werken?

Levensvragen is a post from Olivia op kamerjacht!.

Mijn favoriete tijdverspilling is a post from Olivia op kamerjacht!.

Maandag
"Wie is er hier allemaal lid van een vereniging?" Vijf van de zeven handen gaan omhoog. "Woow, wat goed! Ja, we hebben niks tegen knorren hoor, maar vier van ons zitten bij een vereniging dus is het toch altijd wel leuk als iemand van een vereniging is…"
"Wie van jullie zit er dan niet bij een vereniging?" informeer ik.
"O, dat is Kitty, maar die is er nu niet. Die is er sowiezo niet zo vaak. Ja, je merkt het toch wel hè, dat de mensen die wel bij een vereniging zitten toch nét wat gezelliger zijn. Ja, no offence hoor, maar…"
Ik denk niet dat ik nog hoef te vermelden hoe dat is afgelopen.

Dinsdag
"Nee, we doen eigenlijk nooit iets samen. Ja, nee, zo’n huis zijn wij gewoon niet. Iedereen heeft een beetje zijn eigen leven. Nee, niet dat we langs elkaar heen leven ofzo. Ik bedoel, je groet elkaar toch altijd wel even als je elkaar tegenkomt in de gang, of in de keuken ofzo… en we weten wel van elkaar wat voor studie iedereen doet…. tenminste, Jasper, wat doe jij eigenlijk? En van jou weet ik het ook niet meteen, Evelien. En jij… shit, ik ben gewoon even je naam kwijt… woon jij hier of kom je ook hospiteren? O ja, jij was hier vorige maand komen wonen, of niet? Ja, ik ben hier niet zoveel geweest de afgelopen weken, sorry joh…"
Je gelooft het misschien niet, maar dit is dus echt zo gegaan.

Woensdag
"Hé, we weten dat dit echt vét lullig gaat overkomen tegen alle meisjes die hier in de kamer zitten, en we weten dat we jullie zelf hebben uitgenodigd, maar we hebben het er nog even over gehad, ook echt pas nét geleden hoor, dus jullie konden het gewoon niet weten, maar… we willen eigenlijk toch liever een jongen."
En daar zit je dan drie kwartier voor in de bus, heen én terug. Wat een klotewijven.

Vandaag
Het huis van de vriend van mijn trouwe lezer Roelof, dus ik had goede hoop. Mijn eerste vraag bij binnenkomst: "Hé, wat doen al die dozen hier?"
"Ja, dat wilden we je net vertellen. We hebben net vandaag van onze huisbaas gehoord dat we eruit moeten. Per direct, zo´n beetje. Dus wij zijn ook dakloos."
Dat kan dus ook nog gebeuren. Roelof, kan ik niet gewoon bij jou komen wonen?

Deze week in het kort… is a post from Olivia op kamerjacht!.

Frisse week, frisse start is a post from Olivia op kamerjacht!.

Maandag besloot ik om BJ te vragen om deze week een keer samen te eten, zoals ik schreef. Ik voerde het voornemen meteen uit zodra ik het bericht op mijn weblog gepost had. "Ja, is goed," zei hij. "Woensdag?" Hij reageerde zo normaal dat ik me meteen schaamde dat ik hier had geschreven dat hij me ontweek. Misschien heb ik mezelf maar wat wijsgemaakt, dacht ik.
Woensdag, toen we dus zouden gaan koken, merkten we allebei dat we niets in huis hadden. We moesten dus nog even boodschappen doen. Dus wij naar de supermarkt, groots inslaan, twee flessen wijn erbij… oké, toen ik zag dat hij die in het mandje legde, stond ik wel een beetje vreemd te kijken. Maar ik voelde nog geen nattigheid. Er is er zeker één voor zichzelf, dacht ik.
Hij beende met grote stappen door de winkel en ik trippelde er achteraan. Hij had duidelijk al helemaal in zijn hoofd wat we allemaal nodig hadden, en ik deed alsof ik actief meedacht, door dingen te zeggen als "ja, champignons, dat is goed" als hij die allang in het mandje had gelegd. 
Ik kan niet zeggen dat de sfeer heel ontspannen was, maar ik hield mezelf voor dat ik me dat maar verbeeldde. Jemig, Olivia, zei ik steeds tegen mezelf, probeer dat moment in de douche nou eens te vergeten. Hij denkt er vast ook allang niet meer aan. Maar ik wel. Ik kon alleen maar denken aan… nou ja, dááraan. En hij was toch ook wel stiller dan eerst.
We kwamen thuis en begonnen alle boodschappen in de kastjes en op het aanrecht te leggen. En toen gebeurde het. Ik draaide me om en opeens stond hij vlak achter me en waren onze gezichten dus iets van 2 centimeter van elkaar verwijderd. We móesten bijna wel gaan zoenen. En dat deden we dus ook. Best lang ook nog. En lekker.
Tot hij me losliet en zei: "We zijn de sla vergeten. Ik loop nog even terug naar de Appie." En toen was hij verdwenen, als een duveltje uit een doosje. En ik ging achter mijn computer zitten en schreef mijn vorige berichtje.

Toen we aan het koken waren, zei hij opeens, na een lange stilte: "We moeten dit maar niet meer doen." "Waarom niet?" vroeg ik geschrokken. Het zou toch niet waar zijn, alweer gedumpt worden na één zoen. Maar het was dus wel waar. "We zijn huisgenoten," zei hij. "Het is gewoon kut. Zeker tegenover Bas." "Maar ik heb Bas al een week niet meer gezien," protesteerde ik. "En ik ben nog maar vijf weken je huisgenoot." "Daarna zien we wel weer verder," zei hij afhoudend. Nou ja, wist ik in elk geval waar ik aan toe was. Hij had er gewoon geen zin in. Anders zou hij nooit zo doen.
Tijdens het eten zetten we de tv aan. En na het eten ging hij weg, "naar een vriend". Ik ben blijven zitten waar ik zat, de rest van de avond, voor de tv. En ik heb de hele bak ijs leeggegeten die we als toetje hadden gekocht.

Gisteren heeft BJ weer de grote verdwijntruc uitgehaald. Hij is er heel goed in om niet te laten merken dat hij er is. Hij wordt niet gezien als hij niet gezien wil worden. Ik wou dat ik dat kon. Ik ben vandaag naar Meppel gegaan. Ik kon er niet meer tegen, die spanning in huis, de hele tijd wachten of ik hem misschien hoor. Ik ben na die zoen alleen maar meer voor hem gaan voelen. Maar dat is duidelijk niet wederzijds. Hij heeft er spijt van. Dat doet pijn. Ik ga voor volgende week maar weer een flink aantal hospiteeravonden inplannen.

De Zoen: before en after is a post from Olivia op kamerjacht!.

Aaaah! is a post from Olivia op kamerjacht!.

Olivia-ontwijkend gedrag is a post from Olivia op kamerjacht!.